TR; Michel Perridon en zijn verhaal…

TR; Michel Perridon en zijn verhaal…

apr 13, 2021 Nieuwsfeed by roxanne

Ondernemer Michel Perridon: ‘Geld is pas van jou als je het uitgeeft’
Hilda Bouma 06:00, Fin.Dagblad
Ondernemer Michel Perridon is sinds hij zijn bedrijf heeft verkocht bezig met het vormgeven van zijn nalatenschap aan de stad waar hij zoveel van houdt: Rotterdam. Middelpunt daarvan is de kantoorvilla Welgelegen. ‘Ik wil niet eens weten hoeveel het gekost heeft, het geeft me alleen maar vreugde.’

Michel Perridon houdt kantoor in Villa Welgelegen. Bezoekers ervaren een villa uit 1870 inclusief butler. Fotografie: Casper Rila voor het FD.
Cv
1962 Geboren op 11 december in Rotterdam
1985 Diploma havo Sint-Laurenscollege, Rotterdam
1987 Middelbare Detailhandelsschool Gijsbert Karel van Hogendorp, Rotterdam
1988 Hbo Boarding School, Montreux
1989 Neemt computergroothandel Aashima Technology over van zijn vader
2003 Aashima Technology verandert in Trust
2015 Richt Leef Je Uit Foundation op
2018 Verkoopt Trust aan Egeria
2018 Oprichting vastgoedbedrijf Welgelegen Groep
2019 Oprichting Dragon Investment, voor investeringen uit tv-programma ‘Dragon’s Den’
‘Kijk, hier ben ik op de Italiaanse televisie.’ Michel Perridon wijst op zijn telefoon. De nieuwslezeres spreekt over ‘il impreditore olandese Michel Perridon’ als een van de gasten op de begrafenis van Arturo di Modica, de maker van het bekende beeld Charging Bull op Wall Street. ‘Ik was de enige buitenlander’, zegt Perridon. ‘Toen ik het hoorde zat ik in Dubai. Ik heb snel een mooi pak gekocht en het vliegtuig naar Milaan genomen, en daarna naar dat dorpje van hem op Sicilië. Je zal het niet geloven, maar ik heb staan jánken. Ik had echt een klik met die man.’

We zitten in de Jaminkamer van Buitenplaats Welgelegen, de centrale eetkamer met uitzicht op het bordes. In het pand, waar Perridons Welgelegen Groep kantoor houdt, is ook een Hobokenkamer en een Van Ommerenkamer, allemaal genoemd naar de illustere Rotterdamse ondernemersfamilies die hier hebben gewoond. Buiten straalt de winterzon, binnen knapt het haardvuur. Butler Koen heeft net een lichte lunch geserveerd van rogvleugel met haricots verts.

Door het raam is net de Charging Bull te zien die zijn bronzen poten schrap zet in een hoek van de tuin. Het is een kleinere versie van de stier op Wall Street. Het was de bedoeling dat de plaatsing van het beeld, in december, een klein feestje zou worden, waar ook de zieke Di Modica (hij overleed op 19 februari) bij zou zijn, maar dat ging door corona helaas niet door. Daarom wil Perridon maar al te graag vertellen hoe het kan dat hij als Rotterdamse ondernemer het beeld kon kopen dat Di Modica nota bene in zijn eigen tuin had staan.

‘Ik ga voor goud’, verklaart hij. ‘Ik wil altijd het mooiste, het beste wat er te koop is. En voor een zakenman is de Charging Bull natuurlijk een uniek object.’ Er was een gezellige middag met veel wijn en limoncello in een Siciliaans restaurantje voor nodig om de beeldhouwer ervan te overtuigen zijn laatste exemplaar te verkopen. ‘Uiteindelijk heb ik het voor elkaar gekregen doordat hij op een of andere manier respect voor me had. Hij zegt tegen mij: “Ik krijg hier alleen van die rijke klootzakken die nergens iets van weten. Met jou heb ik lol. Jij bent geïnteresseerd in mijn leven.”’

Dat de beeldhouwer wist dat hij ziek was en bovendien geld nodig had om zijn scheiding te betalen, zal ook hebben meegespeeld. ‘Ik had wat met die man. Hij was een beetje als André Hazes – ik ben gék van André Hazes. Waanzinnig mooi wat ze creëren, maar uiteindelijk kunnen ze er niet van genieten. Di Modica heeft een kunstwerk gemaakt waar honderden miljoenen mensen een foto van hebben, en hij zit daar in zijn atelier op Sicilië doordat die golddigger van een vrouw hem het huis uit heeft gezet. Eenzaam, zonder poen, met pijn in zijn buik. Mijn zoon en ik hebben hem een waanzinnige middag gegeven.’

‘Hij was een beetje als André Hazes – ik ben gék van Hazes’


Verlaagde plafonnetjes
De 58-jarige Perridon is bezig zijn legacy te maken, zoals hij het zelf zegt. Sinds hij in 2018 zijn bedrijf Trust verkocht aan investeringsmaatschappij Egeria, vult hij zijn dagen met plannen en uitwerken van plannen om iets na te laten aan de stad Rotterdam. Het liefst doet hij dat in combinatie met zijn liefhebberijen en fascinaties, zoals die voor de ontwerpersfamilie Bugatti. Daarover later meer. Nalatenschap zal er uiteindelijk ook zijn voor zijn kinderen, Don en Lizzy. Don werkt sinds kort ook voor Welgelegen Groep.

Buitenplaats Welgelegen, een statig huis uit 1872, gebouwd in de Muizenpolder, aan de oevers van de Maas, heeft hij al in 2014 gekocht. Wist hij veel dat hij vijf jaar bezig zou zijn om het door Rijkswaterstaat uitgewoonde kantoor te restaureren. ‘Ik ging bijna huilen toen ik het pand in deze staat aantrof’, vertelt hij. Achter de verlaagde plafonnetjes en tussenwandjes kwamen soms schatten tevoorschijn, maar heel vaak ook niet. In samenspraak met Monumentenzorg liet Perridon plafonds opnieuw beschilderen, antieke radiatoren plaatsen, kregen wanden zijden behangsels en werd de grote glazen glas-in-loodkoepel boven de trap hersteld.

Liefde voor Rotterdam
‘Er zitten nu vijftien open haarden in, oorspronkelijk waren het er maar vier’, zegt Perridon. ‘Ik heb ook plekken verzonnen, zoals de bar beneden. Ik hou van Gemütlichkeit, met kerst is het hier één grote show, heerlijk vind ik dat.’ Maar hij heeft ook nachten wakker gelegen van de restauratie, bekent hij. ‘Ik had geen hoofdaannemer, alleen subaannemers. Dan werd een plafond gerestaureerd, maar moest het weer open omdat er een buis door moest. Maar uiteindelijk …! Ik mag toch wel zeggen dat het een geslaagd project is.’

Hoeveel het gekost heeft, wil hij niet kwijt. ‘Ik zal je vertellen: dat wíl ik niet eens weten. Het staat op de balans, maar het doet geen pijn, het geeft me alleen maar vreugde. Geld is pas van jou als je het uitgeeft. Dit heeft niets met zakendoen te maken, maar met liefde voor Rotterdam. Ik ben heel trots op mijn stad en heel trots om iets terug te geven. Wij zijn natuurlijk weggebombardeerd en dit is historisch gezien een van de bijzonderste plekken van de stad.’

Nu is hij bezig met perfectioneren. In de tuin een prieeltje met pauwen. En binnenkort ook een kolonie bijen, voor potjes eigen Welgelegen-honing. Op zolder een antiek Belgisch biljart uit 1884. In de Hobokenkamer onder meer een 18de-eeuws landschap van B.C. Koekkoek en een zeegezicht van de 17de-eeuwse Rotterdamse schilder Lieve Pietersz Verschuier. En in verschillende kamers van het best beschermde pand van het land vijf staande klokken van Rotterdamse klokkenmakers. ‘In Rotterdam hebben we niet zoveel van die mooie huizen, zoals in Amsterdam, dus ook niet zoveel klokkenmakers. Die koop je niet zomaar, hè?’

Zijn belangstelling voor mooie oude voorwerpen is van recente datum. ‘Van huis uit hadden we niks met kunst. Dat is eigenlijk pas een jaar of vijf, sinds ik Welgelegen heb gekocht. Dan ga je lezen over de historie en je verdiepen in andere dingen dan geld verdienen. Daarvoor had ik wat oldtimers, maar die beschouw ik niet als kunst.’

Perridon wil de bezoeker van Welgelegen het gevoel geven dat die binnenkomt in 1870. Daarom heeft hij een butler in dienst, plus een serveerster met een koket wit schortje. Voor het speurwerk naar kunst en antiek heeft hij een fulltimeconservator aangenomen. ‘Hij heeft 25 zoekopdrachten van mij. Ik hou van de Haagse School en van de romantiek. Ik wil bijvoorbeeld nog een keer een ijsgezicht van Koekkoek, die zijn heel zeldzaam.’

Een andere zoekopdracht luidt Bugatti. Perridon verzamelt alles van de beroemde Italiaanse ontwerpersfamilie, van meubelmaker Carlo, zijn zoons Ettore (auto-ontwerper) en Rembrandt (beeldhouwer), en Ettores zoon Jean, die algemeen wordt beschouwd als degene die de mooiste modellen van het automerk Bugatti heeft ontworpen. Het bijzonderste meubel op Welgelegen is ongetwijfeld de jugendstil-ijskast uit 1906 van de hand van Carlo Bugatti, die in de jaren dertig is omgebouwd tot jukebox.

‘Bugatti is mijn ultieme liefde. Ik heb net de slaapkamer gekocht van Carlo Bugatti die in 1902 op de Wereldtentoonstelling in Turijn heeft gestaan. Zoiets bestaat in de hele wereld niet. Ik kan je allemaal filmpjes laten zien; als ik eenmaal over Bugatti ga lullen, blijf ik lullen. Die oude auto’s van vóór de Tweede Wereldoorlog van Jean ben ik nu ook aan het verzamelen. Ik heb er nu drie van type 57. Allemaal voortschrijdend inzicht.’

Zijn eerste Bugatti kocht hij twaalf jaar geleden, maar dat was een veel modernere, een Veyron, een gestroomlijnde racer, die in 2,5 seconden optrekt tot 100 kilometer per uur. Sindsdien heeft hij alle updates van de auto gekocht, en hij kan niet wachten tot hij in januari 2022 de Bugatti Chiron Super Sport 300+ geleverd krijgt. Dat monster heeft bewezen 490,5 kilometer per uur te kunnen rijden.


Museum van de toekomst
Perridon wijst naar het koetshuis in de tuin, dat in de steigers staat. Eigenlijk hoort dat bij het huis links van Welgelegen, maar Perridon heeft het van de buurman gekocht om er zijn auto’s in tentoon te kunnen stellen. ‘Die Bugatti 300+ is het einde van de verbrandingsmotor, op het állerhoogste niveau. Zestien cilinder, acht liter, 1600 paardenkrachten, dat komt hierna nooit meer, dat is klaar. Over 25 jaar weet niemand meer wat we ook al weer deden met zo’n slang aan een pomp. Ik ben nu een museum van de toekomst aan het maken voor mijn Bugatti’s: van 7 paardenkrachten naar 7000. Dat vind ik leuk, om zoiets te verzinnen.’

Dat hij daarvoor het koetshuis (ook een monument) opnieuw moest laten funderen in de drassige grond, de ingang ervan moest verplaatsen én een nieuwe brug moest aanleggen over het grachtje langs de Parklaan, ach, dat zijn details. ‘Voordat ik die nieuwe brug had aangelegd, moest ik het volgende bruggetje delen met de buurman rechts. “Recht van overpad”. Nou, daar heb ik een hekel aan’, zegt Perridon. ‘Heb je trouwens het hek gezien om het domeintje? Dat is het oude hek van Diergaarde Rotterdam, de voorloper van Blijdorp. Het stond al twintig jaar ergens in iemands loods. Die man heeft er drie jaar aan gewerkt, samen met zijn broer, om het te restaureren. Geweldig. Ik ging iedere veertien dagen naar dat oude smederijtje toe.’

Perridon noemt zichzelf een Rotterdamse koopman die het ‘op zijn manier’ redelijk heeft gedaan. ‘Je hebt hier geen Bill Gates voor je zitten, hè.’ Dat hij nog nooit van zijn leven iets gekocht heeft op afbetaling, zelfs geen huis, heeft alles te maken met een gebeurtenis uit zijn jeugd. Zijn vader, die onroerend goed bezat, kwam eind jaren zeventig in de problemen toen de rente naar 14 procent steeg. Het gezin moest verhuizen en de Mercedes werd vervangen door een Fiatje.

‘Ik was zestien, vol in de puberteit en ik zag mijn vader kotsen van de stress. Dat heeft mijn leven bepaald. Op mijn zesentwintigste heb ik de computergroothandel van mijn vader overgenomen. Moest ik goodwill betalen, 5,8 miljoen gulden. Ik ben niet superintelligent, maar ik snapte het spelletje en wist dat ik veel geld ging verdienen. Na een jaar had ik 5 miljoen verdiend en ging ik naar de bank. Hé, ik ben nu 5 miljoen waard, zei ik. Meneer Perridon, zeiden ze, u staat nog steeds 8 ton in de min, want we trekken de immateriële activa af van het eigen vermogen. Toen heb ik pas balans leren lezen! Wist ik veel wat goodwill was, ik was aan het ondernemen. En ik geloofde in mezelf.’

Voor zijn dertigste was hij financieel onafhankelijk. Zelfs nu hij voldoende geld heeft, mijdt hij het spook van de bank. ‘Nee, banken zijn niet mijn grootste vrienden. Hele vervelende instituten, met vaak hele vervelende mensen. Komen in een mooi pak binnen en overbluffen je, ik krijg er rillingen van. Dit is een heel rare tijd. Als je 250.000 euro op de bank hebt staan, moet je geld betalen. Krankzinnig. Ik zou iedereen willen adviseren: koop assets, assets, assets, want dat geld is dalijk geen klote meer waard.’

Perridon heeft alvast een nieuwe bestemming voor zijn geld gevonden: een nieuwe vleugel. ‘Daarvoor ben ik zelf naar Wenen gegaan, naar de Bösendorfer-fabriek. Nee, geen Steinway! Dat is Amerikaans. Met alle respect, maar er is maar één pianomerk, beter dan een Bösendorfer is er niet. Bestaat al vijfhonderd jaar. Anderhalf jaar duurt het om zo’n ding te bouwen, je weet niet wat je ziet. Ik wil een Welgelegen-vleugel met het logo erin. En ik heb me ook verdiept in de klank. Het wordt een heel zacht geluid, want de vleugel die er nu staat vind ik met Kerstmis te schel. Nee, pianospelen kan ik niet. Ik wil gewoon dat straks de mooiste vleugel van Nederland op Welgelegen staat.’

Perridon kocht nooit iets op afbetaling. ‘Banken zijn niet mijn grootste vrienden.’

Originele link van het artikel: https://fd.nl/fd-persoonlijk/1378622/ondernemer-michel-perridon-geld-is-pas-van-jou-als-je-het-uitgeeft-jmd1caiN1uWB