Andrew (29) kon studeren maar werd stratenmaker

Andrew (29) kon studeren maar werd stratenmaker

sep 3, 2019 Nieuwsfeed by vincent

Andrew Neijenhuis (29) wilde eigenlijk tandarts worden maar werd drie keer uitgeloot. Hij gooide het over een heel andere boeg en werd stratenmaker. Met succes. Dit jaar kan hij bijna 1 miljoen euro investeren in een nieuw onderkomen voor zijn stratenmakersbedrijf. Potje meevoetballen of -trainen? Nee, dat kwam er de afgelopen tien jaar niet van: altijd van ‘s ochtends zeven tot minstens tien in de avond doorwerken. Stappen in het weekend dan? ,,Ook zelden, ik stak al mijn tijd en geld in mijn bedrijf.” AD; Bernardo van Hal 
Dat ie nog thuis woont is ook geen issue: altijd onderweg en aan het werk, dat loopt elkaar niet in de weg. Maar door al deze ‘opofferingen’ is Andrew Neijenhuizen wel een opvallende, zeer succesvolle jonge ondernemer in Lingewaard. De 29-jarige Huissenaar kocht vorige week een lap grond van de gemeente, om op een bedrijventerrein in Bemmel een hal van zo’n 20 bij 45 meter te bouwen. Nu onderneemt ie nog vanuit de voormalige busremise iets verderop. Hij hoopt er in mei te verhuizen.

Uitgeloot
Tien jaar geleden zag Neijenhuizens wereld er heel anders uit. ,,Ik kon makkelijk leren, haalde VWO en wilde graag tandarts worden. Leek me een goed beroep om leuk geld te verdienen en ik had niet zoveel met andere medische beroepen. Maar ik werd maar liefst drie keer uitgeloot voor de opleiding Tandheelkunde.” En dan moet je toch wat: een andere studie uitkiezen of werken. Het werd noeste arbeid, want Neijenhuizen had vanaf z’n zestiende een bijbaantje bij een stratenmaker. ,,De recessie kwam, er was minder werk; maar ik wist steeds meer leuke klussen binnen te halen. Eerst veel samengewerkt, maar na een jaar of twee toch voor mezelf verder gegaan.” Neijenhuizen kreeg voet aan de grond bij de gemeente Overbetuwe. ,,Het was de tijd dat gemeenten streng moesten worden op arbo-technische gebied bij aanbesteden. En ik had een ton geïnvesteerd in het machinaal bestraten: vanuit een kraantje vierkante meters leggen in plaats van op de knieën de rug zwaar belasten.”

Vijf werknemers
Van daaruit groeide de onderneming van de jonge Huissenaar als kool; hij huurt nu doorgaans vijf werknemers in. ,,Je moet ook in deze branche een groot netwerk opbouwen en samenwerken met andere aannemers.” Maar dan nog: is een investering van bijna 1 miljoen euro niet ‘eng’? Neijenhuizen resoluut: ,,Nee, totaal niet. Ik heb veel gespaard, alle machines en materiaal is in eigendom, niks geleased.” Lingewaard is trots op zijn jonge succesondernemer, maar Neijenhuizen zou ook graag dan wat meer klussen van de gemeente willen. ,,Een complete straat opknappen, daar moet je voor uitgenodigd worden door de gemeente als opdrachtgever. Dat zijn klussen van meerdere tonnen, terwijl mijn meeste opdrachten nu tot ongeveer een ton lopen. Ik zou graag meedingen naar dat grotere werk.”
Een complete straat opknappen, daar moet je voor uitgeno­digd worden door de gemeente als opdrachtge­ver. Dat zijn klussen van meerdere tonnen

Geen gespreid ondernemersbedje
Hoe kijken andere jonge ondernemers naar zijn bedrijf? ,,Die vinden het wel bijzonder. Generatiegenoten zijn vaak al een tweede of derde generatie in een familiebedrijf, dat ze van pa of opa overnamen. Ik ben vanaf nul begonnen, geen gespreid ondernemersbedje.” En zijn vrienden, die hem de laatste tien jaar nog maar zelden zagen? ,,Heel positief. In het begin was er nog wel eens de reactie ‘ach, een stratenmaker’, maar nu zien ze dat ik met serieus ondernemerswerk bezig ben.”